< back

Een kalme aanwezigheid aanleren als ouder

11 juni 2018

Hoe doe ik dat als ouder?

 

Als je in een noodsituatie doorgaans niet evenwichtig en goed in je eigen vel zit, en bij jezelf bent, wanhoop dan niet. Want hoe zou een ouder/verzorger onder de tegenwoordige druk van gezin en werk – om nog maar te zwijgen van persoonlijke problemen en onopgeloste trauma’s – ooit kalm en veerkrachtig kunnen zijn? Als volwassene kalm aanwezig zijn is iets dat je leert door te oefenen. Met ervaringsoefeningen als ademhalingstechnieken en/of yoga en mindfulness of te wel lichaamswerk zal jij je evenwicht weten te hervinden zodat je ook onder druk flexibel blijft.

 

Ik was zelf niet in evenwicht toen ik door een val van de zolder in 2008, onder het mom van “snel even iets te pakken”, van redelijke hoogte omlaag viel en de bolderkar op een haar gemist te hebben met mijn hoofd. Dat was het omkeerpunt voor mij dat ik in plaats van op wilskracht en van alles van mezelf te moeten ik een stap terug deed en ging luisteren naar mijn lichaam. Ik kwam in aanraking met yoga en mindfulness. Want wanneer je lichaam eenmaal geleerd heeft dat wat komt (spanning/ opwinding/ angst/ schuld/schaamte) ook weer kan gaan (ontspanning/ kalmering/ veiligheid), ontwikkel je een veerkrachtiger zenuwstelsel waarmee je de ups en downs van het leven aankunt. En dat klopt, kan ik nu zeggen uit eigen ervaring. Een intensief proces wat ik met volle overgave toen ben aangegaan en wat ik iedere dag nu nog koester en beoefen.

 

“Je gaat lijken op een dunne, lange bamboestengel die soms tot op de grond doorbuigt maar die nooit breekt.”

 

Hoe leer jij als ouder nu om een bastion van rust te zijn als je kind een keertje schreeuwt of als hij/zij zich net met een stokje in zijn oog heeft gestoken? Laten we beginnen met lichaamsdenken, is mijn uitnodiging. De eerste stap in dit afstemmingsproces is leren hoe belangrijk het is zowel aangename als onaangename gewaarwordingen te ervaren, leren ze beide te accepteren en er stap voor stap vriendschap mee te sluiten, “omarmen”. Vanuit onze ademhaling en onderbuik geven we vorm aan ons zelfgevoel en helpen we onze kinderen besef te krijgen van hun zelfgevoel. In het begin kan het lastig zijn geconcentreerd te blijven als je je fysieke gewaarwordingen onderzoekt, maar hoe vaker je dit doet, hoe gemakkelijker het wordt. Het is belangrijk ongemak te verdragen tot de gewaarwording verandert, wat ongetwijfeld zal gebeuren. Een gevoel van ongemak duurt in de regel 60/90 seconden, de helft van een leuk liedje op de radio. Dat is vol te houden en is van groot belang om weer vreugde en plezier te kunnen ervaren. Wanneer je hierin oefent, zal je lichaam in staat zijn meer gewaarwordingen en emoties te voelen (te bevatten) zonder gestresst te raken of jou het gevoel te geven dat je de controle verliest.

 

Wanneer je steeds meer leert om je op jouw gemak te voelen bij jouw eigen gevoelens en gewaarwordingen, worden ze bij het belichamen van emoties vanzelf een voorbeeld voor je kind. Zo kun je in het moment aanwezig zijn bij jouw kind EN kun jij je verbinden met de levensenergie van jouw kind. Zo kun je de tijd vinden en nemen voor kleine feestjes, met jouw kind. Zo was gister zo’n dag toen mijn jongste dochter een studiedag had. We waren ons lekker aan het verzorgen op de badkamer, lekker tutten. De herinnering kwam bij mij naar boven toen ik haar als baby rond dezelfde tijd op de dag in bad deed. Daar genoten we altijd toen samen van maar ja, ondertussen is ze alweer 10 jaar. Ik vertelde haar over mijn herinnering, dat vond ze heel leuk kon ik aan haar gezicht zien. Ze keek blij en nieuwsgierig en vroeg wat ze dan ook altijd weer deed na het badje. Ik vertelde dat ze dan nog even wakker bleef maar na de fles melk altijd weer ging slapen. Want baby’s groeien in het eerste jaar altijd het hardste legde ik uit dus moest ze nog veel slapen.  “Ja, daar houdt ik wel van, slapen, lekker in mijn warme bedje”. We lachten beiden en gingen weer verder met de waan van de dag, een klein feestje.

 

“Mam, kom eens….moet je kijken!”

“Mam, zie je dat, ik heb iets cools gemaakt.”

“Hee, papa moet je ruiken, wat lekker.”

“Kom nou… kom nou gewoon even…!”

 

Dat gewone, of je gewoon even wilt komen. Maar je kent vast ook dat moment dat je niet komt, of als je komt, is het met tegenzin, mogelijk geïrriteerd of gefrustreerd (”Zie je dan niet dat mama bezig is?”), en zeker niet met een open geest noch met bereidheid om op dat moment een feestje met je kind te vieren.

 

Want dat is het toch, een feestje? Met als cadeaus enthousiasme, toewijding, geestdrift, blijdschap, vertrouwen, trots….. Ontstaan uit iets ‘heel gewoons’….

 

Dit is een bericht waar jij jouw voordeel mee kunt doen als ouder. En die ouder kunt zijn/worden die jouw kind nodig heeft. Ik geef hiermee graag vertrouwen door, je kunt gemakkelijker iets bijleren als afleren is mijn motto.

© 2013 O2 for Kids - This is a MANUS creation