< back

“Mijn hoofd zit vol…..”

10 juli 2017

“Zo doe ik dat dus!” Knuffelen, aanraken, 20 seconden brengt het geluksstofje endorfine, dat voorop gesteld. Dus als ik me dat de volgende keer weer realiseer dan krijgt de veranderkracht in mij een kans om te groeien?(veranderkracht = mezelf weer bewust worden en me weer opnieuw voornemen om te doen)…….mijn hoofd zit vol, merk ik.

 

Maandagmorgen, “Ja”, zeggen tegen mijn jongste dochter die vraagt of ik mee naar juf ga om haar bij te staan. Als ze aan juf verteld dat ze ruzie heeft met een vriendinnetje. Vol trots merk ik dat het haar goed afgaat waarna ik aan juf vraag of het goed is als we woensdag op haar verjaardag de traktatie doen. Juf geeft aan dat een ander kind dan al aangegeven heeft te willen trakteren. Bam, mijn oude beweging van afwijzing doet weer mee, “ik doe het niet goed genoeg”.  Hoe pak ik dit weer aan, ik wil het goed doen voor iedereen wat te maken heeft met dat ik door de meeste mensen aardig gevonden wil worden. Ik adem naar mijn gekwetste gevoel en stel de vraag aan juf:”Is het dan wel handig als wij ook nog trakteren?” Jeetje, oordeel want het is woensdag haar verjaardag. Het is potverdikke de dag van haar verjaardag, een dag die we toch al anders vieren want familie komt niet over. En deze dag mag heus bijzonder zijn! Juf is sportief en pakt het op en neemt het nog op met de ouders van het andere kind.

 

Het is ook wel logisch dat ik aardig gevonden wil worden, mensen zijn groepsdieren en hebben elkaar nodig. Liefde en aandacht zijn levensbehoeften, en die wil iedereen dus graag ontvangen. Als ik me bewust wordt hoe ik dat doe, zo rond de middag, lukt het me dit gevoel bewust waar te nemen, te voelen en er fysiek uitdrukking aan te geven. Ik masseer mijn vermoeide voeten. En ontdek hoe prettig ik dat vind, zonder me schuldig te voelen.

 

Heb jij ook de neiging het iedereen naar de zin te maken om zo waardering te krijgen? Stel jezelf de vraag: “Vind ik mezelf ‘goed genoeg’ afhankelijk van de reacties van anderen?”

 

Als kind is het logisch om waardering van je ouders te willen hebben. En ben je ook afhankelijk van de liefde en aandacht van je ouders. Als volwassene hoef je niet door iedereen aardig gevonden te worden. Zou je dat wel willen, dan doe jij jezelf te kort en kom je niet genoeg op voor je eigen belangen. Als jij jezelf al ‘goed genoeg’ vindt hoef je die bevestiging niet bij anderen te zoeken. En ben je dus ook minder afhankelijk van anderen.

 

Natuurlijk is het goed om in de omgang met andere mensen te komen tot een compromis wanneer jullie wensen erg uiteen liggen. Maar als je zelf niet eerst duidelijk hebt wat JIJ wilt kun je ook geen compromis sluiten. En doe je alleen wat de ander wil. Op den duur ga jij je daar niet prettig bij voelen. Als je dit wilt veranderen kun je gaan opletten wat je zelf wilt. En vervolgens je grenzen beter aangeven. Als mensen negatief reageren gooi dan niet direct overboord wat je zelf wilt, ze zijn het misschien niet van je gewend. Bedenk wat je liever hebt, iemand die iets doet omdat hij/zij het echt wil. OF omdat hij/zij aardig gevonden wil worden.

 

Dat is wat me tussen de middag niet gelukt is om aan mijn jongste uit te leggen. Ze was meteen boos en stoof weg naar buiten onder het mom, “jij bent alleen maar voor haar”. OK, verkeerde timing mijnerzijds en dat moment komt vast nog een keertje terug om het met haar hier over te hebben. Wat heb ik nog gedaan? Ik heb haar gevraagd of ze terug wilde komen, wat ze ook deed, om even adem te halen en zich een zelfknuffel te geven. Om zo opnieuw weer door de deur te stappen….Ik ben benieuwd hoe ze straks uit school komt?

 

© 2013 O2 for Kids - This is a MANUS creation