< back

Leer als ouder aan spelletjes waar je een hekel aan hebt leuk te vinden!

28 augustus 2019

“Je gaat het pas zien als je het door hebt”

Wat gebeurt er als je als ouder de spelletjes waaraan jij een hekel hebt leuk gaat vinden? Om met een anekdote te beginnen, bij ons in de keuken hangen op de koelkast een drietal regels die duidelijk maken hoe onze kinderen ’s morgens benaderd willen worden. De regels horen bij het “Mij niet lastig vallen- als ik nog wakker moet worden- spel”. Het tumult ontstaat wanneer ik deze regel met grote voeten overtreedt. Zij zijn niet klaar om deze dag te beginnen. Ik ben niet klaar om het ‘cadeau van oude koeien’ of te wel verwijten van hen te ontvangen, die ik ze op dat moment dan ook teruggeef. Hier mag u mij op veroordelen want als kindertherapeut zou ik het beter moeten weten. Maar net als mijn kinderen kan ik op het vroege tijdstip niet meteen naar versnelling 5 doorschakelen en voel ik mij als eerste ongemakkelijk. Waarop mijn reactie volgt dat ik me ontzet of woedend voel en mijn glas halfleeg is. Ik realiseer me al snel: “dit moment gaat ook weer voorbij”.

Maar is dat wel echt zo? Of ligt het misschien toch wat anders misschien? Daarover wil ik samen met u kijken naar een aantal praktische richtlijnen, die u kunnen voorbereiden voordat u handelt. Of u er nu wel/niet klaar voor bent? Een goede vuistregel is dat u uzelf een overgangsmoment gunt voordat u reageert. Het gesprek aangaan hoeft niet perse op dat moment maar kan ook later op de dag. Wanneer de gemoederen weer bedaard zijn en u beiden weer ruimte heeft om naar elkaar te luisteren.

Sommige kinderen springen heen en weer tussen afhankelijkheid en onafhankelijkheid. Het ene moment willen ze zelf iets doen en het volgende moment is hun motto: “Dat kan ik niet”. In feit is hier sprake van een andere vorm van verbroken verbinding. Ze kunnen zich aan niemand anders binden dan hun moeder, lees ook vader, een leeftijdsgenoot of iemand anders. Ze kunnen een emotionele afstand bewaren zodat niemand kan binnenkomen, of dat op hun kamer is of als ze met een koptelefoon opzitten.

Oogcontact maken en afwachten wat er bij uw kind gebeurt doorbreekt deze eenzaamheid. Met als gevolg een huilbui of een woedeaanval, omdat dit de manier is om weer terug naar de veilige plek te komen. Maar het is de kunst om het kind zover te krijgen dat het inziet dat de wereld om hem heen ook veilig is en dat het kind die risico’s zelf kan oplossen. Dit huiluurtje of boze bui is beslist geen plezierig spelletje en toch is het een spelletje. U kunt aan uw kind ook bijvoorbeeld aangeven dat hij/zij 1 tot 5 minuten heeft, om zoveel te huilen of boos te zijn als hij/zij kan. Uw kind zal dan zelf ervaren dat het in staat is om te gaan met deze heftige emotie. Hij zal er niet langer koste wat kost aan blijven hangen.

Een andere manier om de afhankelijkheid te benaderen is de rollen om te draaien, elkaar te knuffelen en aangeven dat je elkaar nooit meer los zult laten en dat je veel van elkaar houdt. Machtsstrijd verdwijnt als we niet langer over dingen vechten. En we kunnen kinderen meer hun eigen beslissingen laten nemen. Kinderen zijn dol op regels, ze kunnen er van alles mee: opstellen, onderhandelen, overtreden, negeren, opleggen, mazen zoeken of andere kinderen verklikken. Ouders vinden het ook niet leuk als er de baas over hen gespeeld wordt, maar ik heb gemerkt dat het ouderschap heel wat vlotter verloopt als je tijdens de speeluurtjes hun bevelen opvolgt. Of anders gezegd, wanneer jij jouw aandacht en tijd aan hun geeft, is hun glas gevuld en zijn ze in staat om daarna zelf te spelen. Deze wijsheid heb ik van een patatboer op het strand van Zoutelande gekregen. Hij heeft veel ouders met kinderen op het strand geobserveerd en kwam tot de slotsom dat dit iets was wat ouders vaak over het hoofd zagen.

© 2013 O2 for Kids - This is a MANUS creation