< back

Wauw je hebt inderdaad een probleem – wat denk je dat je eraan kunt doen?

9 april 2018

Hoe herken en geniet ik als ouder van de drang naar onafhankelijkheid en tegelijkertijd geborgenheid en biedt ik tegelijkertijd een structuur van duidelijke regels aan mijn kind?

 

De eerste vlaag van zelfvertrouwen komt wanneer het een baby lukt om zijn basisbehoeften vervuld ziet. In het begin denken baby’s dat ze oppermachtig zijn, zo schattig, kwetsbaar als ze zijn: ik huil en ik krijg melk, ik lach naar dat gezicht en dat gezicht lacht terug. Baby’s leren alles door wisselwerking. Er is een beetje frustratie nodig om een kind zich te laten ontwikkelen, maar een teveel aan frustratie leidt tot krachteloosheid. Lichamelijk contact in combinatie met veel oogcontact, een knikje en een levendige stem kan baby’s lesgeven over het meest belangrijke in hun wereldje: de mensen. Dat blijft, gelukkig. Zulke dagelijkse speelmomenten geven het kind de mogelijkheid om de non-stop stroom van informatie te verwerken. Door te schommelen, hobbelen en rijden in de buggy leren ze wat zwaartekracht en beweging betekenen. Door de ratel te laten ratelen en te laten stoppen met ratelen, en de ratel laten verdwijnen en weer tevoorschijn te laten komen, leert de baby de basisregels van deze wereld, dingen die voor ons heel gewoon zijn.

Elk kind maakt sprongen en ontwikkelt zich op zijn/haar eigen geheel eigen wijze, “eigenwijsheid” is ook wijs wordt ook wel gezegd. Om vervolgens zichzelf te onderscheiden als apart persoontje en hij/zij nee leert zeggen. Kun je dan toch grenzen stellen en leer je omgaan met het eigen willetje van jouw kind. Dan komt de schooltijd en leert jouw kind zijn/haar plaats in de wereld te zoeken, en daarbij hoort ook de wereld van andere kinderen. Plotseling komen er teleurstellingen en machteloosheid binnensluipen. Ze worden overspoeld met voorschriften over hoe ze zich moeten gedragen, hoe ze eruit zouden moeten zien en wat ze zouden moeten kopen, en voelen dat ze tekort schieten. Het gecombineerd effect van deze gevoelens sleurt kinderen mee naar machteloosheid. Reageer je dan behoudend of kun je 3-minuten ademruimte toepassen voordat je met jouw kind in contact gaat? Hoe kan ik dan toch iedere keer weer opnieuw kijken naar wat mijn kind laat zien als hij/zij voor de zoveelste keer boos wegloopt? Hoezo, vertrouwen aanmoedigen? Het lukt echt niet meteen de eerste keer om dan toch in contact te blijven als dit gedrag weer de kop op steekt? Op zo’n moment kan er van alles door je hoofd gaan. En heb je ook te maken met jouw eigen behoeften. Gedachten als, “Heb je teveel aangedrongen of was je niet duidelijk genoeg of moet je juist achter je kind aan gaan?” Dat kan allemaal door je hoofd gaan op dat moment. Hoe maak je onderscheid tussen hoofd- en bijzaken en weet je waar je naartoe wil? Door een grapje te maken kun je het juist bagataliseren. Dit heeft jou niemand vertelt toen jouw mooie baby daar lekker lag in de box.

 

Niemand komt zijn/ haar jeugd door zonder gevoelens van frustratie, hulpeloosheid en machteloosheid. Elk eind kent een nieuw begin en andersom. Jij als ouder bepaalt hoe lang je in een bepaald, misschien wel onbewust of pijnlijk proces blijft hangen en wanneer je het volgende opstart. De vraag is dus: wil je groeien of blijf je herhalen? Hoe ga je om met het dilemma van keuzes maken zoals je dat altijd in het verleden hebt gedaan. Hoe maak je opnieuw verbinding? Kun je vertrouwen op het moment, dit gaat ook weer voorbij en op dat wat je kind laat zien? De doorslag is echter simpeler dan het lijkt. Het is geen oplossing, slechts een besef. Als dat lukt, heb je jezelf weten te beheersen en kun je open en nieuwsgierig naar je kind kijken als die weer de kamer binnenkomt. Jij jezelf hebt weten te kalmeren, jouw machteloosheid op dat moment erkent en herkent dan kun je met nieuwe ogen kijken naar je kind. Spelend opvoeden kan dan jou en je kind helpen om hun vertrouwen en vaardigheden terug te winnen. Hieronder vind u de 3 minuten ademruimte samen met een spel om samen te doen met uw zoon/dochter.

 

De 3-minuten ademruimte

 

 

De ademruimte biedt een uitweg voor automatische opvoedingspatronen en helpt je weer in contact te komen met het bewustzijn in het moment. We beginnen met een ruime aandacht, dan richten we onze aandacht alleen op onze ademhaling, dan verruimen we de aandacht weer op het eind, zoals een zandlopermodel.

 

  1. Inchecken

Breng jezelf in het huidige moment door het bewust aannemen van een rechte en waardige houding. Sluit je ogen, als dit mogelijk is. Vraag jezelf: Hoe gaat het met mij? Wat is mijn ervaring op dit moment? Welke gedachten gaan er door mijn hoofd? Wat voor gevoelens voel ik? Van welke lichamelijke gewaarwordingen ben ik mij bewust? Welke actieneigingen merk ik op?

 

  1. Ademhalen

Breng dan voorzichtig je volledige aandacht naar je ademhaling. Volg iedere ademhaling helemaal naar binnen…en helemaal naar buiten…misschien ben je je ook bewust van de pauze tussen de inademing en uitademing. Gebruik de ademhaling om te verankeren in het huidige moment, en je te helpen om in een staat van bewust zijn en stilte te komen.

 

  1. Uitbreiden

Breid nu het gebied van bewustzijn uit rondom je ademhaling, zodat je je ook bewust wordt van de gevoelens in je hele lichaam, je houding, en gezichtsuitdrukking. Een gevoel van dit ademende lichaam, op dit moment, in deze ruimte.

 

 

Speel het volgende spel, je kunt zo experimenteren met macht, de macht van woorden en de macht spelenderwijs om de regels te overtreden:

 

Ga naast je kind zitten, of staan en doe als volgt:

 

Het kind zegt een woord dat hij van papa of mama niet mag zeggen – meestal gaat het dan om een lichaamsdeel, een badkamerwoord of een obsceniteit. Je kunt dan zeggen: ” Nou, je mag alles zeggen wat je wilt, maar als bobbeldieboe zegt, dan heb je een probleem!” “Bobbeldieboe!” “Oh-oh”, zeg je dan, “nu krijg je problemen!”. Dat zeg je heel luchtig, niet op een gemene toon en je gaat het kind achterna door de kamer. Het werkt altijd!

© 2013 O2 for Kids - This is a MANUS creation